Ferdinand Erfmann had een obsessieve belangstelling voor stevige vrouwen met gespierde armen en forse dijen. Mastodonten noemde hij ze. Hij beeldde ze af om ze tersluiks te bekijken: vrouwen in het variété en het uitgaansleven, op de fiets en bij het sporten.

Erfmann wordt gezien als een naïeve schilder, zijn stijl wortelt echter meer in de nieuwe zakelijkheid. Een stroming uit de jaren twintig van de vorige eeuw waarbij kunstenaars op een afstandelijke manier het dagelijks leven verbeelden. Het werk van Erfmann vormt in het Dordrechts Museum een aanvulling op het magisch realisme – vertegenwoordigd door schilders als Carel Willink, Wim Schuhmacher en Pyke Koch – dat ook haar wortels heeft in de kunst van het Interbellum.

Sluit het Verborgen Museum