De schilderijenliefhebber

1878, door Pieter Oyens

Gegevens van dit kunstwerk

  • Creditline Dordrechts Museum, aankoop 2010

Specificaties van dit kunstwerk

  • Inventarisnummer DM/010/946

Met je neus er bovenop

Soms als je wat dichterbij kijkt zie je ineens hele andere dingen. Probeer het maar eens in de zaal (niet te dichtbij natuurlijk…en voorzichtig met je handen op de rug) Als je dichtbij staat kun je misschien de handtekening van de schilder zien…

Broers samen in het Dordrechts Museum

Met dit werk ‘De schilderijenliefhebber’ gaat eindelijk in 2010 een wens in vervulling om een typerend werk van Pieter Oyens toe te voegen aan de collectie van het Dordrechts Museum. Tot nu toe was alleen David Oyens als de ene helft van de schilderende tweeling aanwezig met de twee werken ´De kunstenaar leest l’Art Moderne´ en ´Bezoek op het atelier’.

Gewaardeerde techniek

Het grove losse schilderen met dikke verf was een handelskenmerk van de tweeling. Daarbij wisten ze bovendien de stofuitdrukking, de wijze waarop de textuur van materiaal werd geschilderd, goed weer te geven. Ze waren meester in het neerzetten van scènes op een natuurlijke en grappige manier. Alles bij elkaar werd de onderwerpkeuze en hun genuanceerde kleurgebruik door de pers zeer gewaardeerd.

De eigentijdse mens

Rond 1875 – 1880 was het werk van de broers het meest actueel. Het streven naar moderniteit en eigentijdsheid betekende ‘de ziel van de mensen en een eerlijke en precieze weergave geven’. Pieter Oyens ging in navolging van deze algemene trend steeds directer werken. Hij probeerde het gewone, dagelijkse leven op het doek te vangen, de dingen waarbij men doorgaans onverschillig aan voorbij loopt.

Wereldtentoonstelling

Op 20 december 1877 schreef David: “Wij zijn […] druk voor de Parijsche Wereldtentoonstelling bezig. Wij maken ieder twee schilderijen; één groote en één kleine [van Pieter, de schilderijenliefhebber] en trachten steeds dieper de kunst te bespieden. – Dan maken we ferme levensgroote studies, koppen, enz. dan weer sujetten van kleiner omvang. Wat is toch én kleur én sujet eeuwig boeyend en hoe heerlijk om te trachten die beiden te verenigen. Beide completeeren naar mijn inzien elkander onderling.”

Sluit het Verborgen Museum