Ton Kraayeveld

Bij de schilderijen van Ton Kraayeveld (1955) weet je eigenlijk niet zo goed waar je naar zit te kijken. Je weet wel wat je ziet, of nou ja, wat het voor stelt. Soms zijn het interieur scenes, waarbij er door helder kleur en vormgebruik de scenes worden gereduceerd tot een schematische weergave van die scene. Een andere keer zijn het patronen of schema’s van diverse logo’s en symbolen. Het is Kraayeveld duidelijk niet te doen om het hoe van het schilderen, al is dat zeker niet onverdienstelijk.

Maar wat hij wel wil? Je weet als toeschouwer waar je naar zit te kijken, maar eigenlijk heb je geen idee waar je echt naar zit te kijken. Het is makkelijk om zijn werk in een maatschappij-kritisch discours te plaatsen. De kantoren die zouden kunnen verwijzen naar doorgedraaide neo-liberale werkomstandigheden. Maar dan zou je dat standpunt als kunstenaar, juist wel duidelijk weergeven. Dat is nu net wat Kraayeveld in geen enkel schilderij doet.

Wat hij wel doet, is mogelijk problematische situaties uit de realiteit, zo droog mogelijk poneren als een vraag. Bijvoorbeeld, die kantoren die zijn er, die functioneren op verschillende gelaagdheden. Door er naar te kijken kun je gaan nadenken over wat de betekenis daarvan precies is. Dat is vrijblijvend vanuit de positie van de kunstenaar en het verbaasd me dan ook niet dat recenter werk minder mogelijkheid geeft tot een lezing in sferen van een politiek engagement.

In zijn meer recente werk neemt hij niet zo zeer scenes, maar objecten uit de dagelijkse levenssfeer en toont die. Objecten zoals een plant die ondanks zijn beperkte betekenis, eigenlijk al genoeg vraagtekens heeft.

Foto suitcasefile.wordpress.com

Werken van Ton Kraayeveld in bezit van het Dordrechts Museum:

Sluit het Verborgen Museum