John van 't Slot

05-09-1949 (Rotterdam)

Van ’t Slot studeerde van 1965 tot 1970 aan de Academie van Beeldende Kunsten Rotterdam en won in 1977 de Koninklijke Subsidie voor de Vrije Schilderkunst. Hij behoorde in de jaren tachtig van de vorige eeuw tot de Nieuwe Wilden (neo-expressionisme), met onder anderen René Daniëls. De soms cartooneske en vaak humoristische schilderijen van John van ’t Slot vielen vanaf het eind van de jaren zeventig op toen er nieuwe aandacht kwam voor figuratieve schilderkunst. Sindsdien heeft hij veel tentoonstellingen gehad in binnen- en buitenland, waaronder op de Biënnale van Venetië in 1984.

Van ’t Slot verklaart de terugkeer in de jaren 1980 van de figuratie in de schilderkunst door te wijzen op de conceptuele schilderkunst die in de periode daarvoor had gedomineerd. Die was “wel erg gortdroog, saai en vervelend” geworden. “Het werd tijd dat daarvoor weer eens iets in de plaats kwam waaraan visueel wat te beleven is.”

In de overzichtstentoonstelling Stop Making Sense (2013-2014) van het Dordrechts Museum over Nederlandse schilderkunst uit de jaren ’80 werd Van ’t Slot gepresenteerd naast onder anderen Philip Akkerman, Marlene Dumas, Peter Klashorst en Rob Scholte.

 

Werken van John van 't Slot in bezit van het Dordrechts Museum:

Sluit het Verborgen Museum