Erik Andriesse

17-06-1957 (Bussum)  -  23-03-1993 (Amsterdam)

Erik Andriesse was een Nederlandse kunstschilder. Hij behoorde tot de Nederlandse stroming van de Nieuwe Wilden. In 1988 won hij de eerste prijs grafiek van de Prix de Rome. Hij werd in de jaren tachtig bekend met zijn expressieve schilderijen en tekeningen van bloemen. Hij beschilderde ook keramiek.

De in Bussum geboren Erik Andriesse was een wonderkind. Op zijn vijftiende had hij zijn eerste expositie. De helden van zijn jeugd waren Salvador Dal en Peter Vos. Na de middelbare school ging Andriesse meteen naar Ateliers ’63 in Haarlem, eigenlijk een post-academische opleiding. Andriesse kon er niet aarden. De abstracte schilderkunst, die in de jaren zeventig de boventoon voerde, lag hem niet. Na de academie werd hij huisschilder. In 1983 besloot hij weer te doen wat hij altijd het prettigst had gevonden, het schilderen van bloemen. Later kwamen daar de dode dieren en de zeewezens bij.

Andriesse is steeds verfijnder gaan schilderen. De grove uitbarstingen van kleur maakten plaats voor precieze bestudering van bij voorbeeld het pantser van een kreeft. Andriesse werd steeds minder bang voor zijn eigen virtuositeit. Als zijn kleuren niet oogverblindend waren, waren ze wel oogstrelend. Andriesse is geen schuwe schilder, zijn rood wil het diepste rood zijn, zijn oranje mag stralen. In een decor plaatste hij zijn modellen niet. Als er meer dan een voorwerp op een doek moest, rangschikte hij ze in een grillig ritme.

Andriesse schilderde alleen naar de natuur., Door mensen gemaakte dingen hadden geen magie voor hem. De grote skeletten schilderde hij in het Zoologisch museum van Artis, waar hij twee jaar geleden exposeerde. Een van zijn beste werken daar was een schilderijtje van een pasgestorven nijlpaardje. Andriesse mocht het in een vrieskist meenamen naar zijn atelier. “Voor het in de kist ging, vroegen ze me in welke houding ik het wilde hebben. Alsof het vredig op een rots lag te slapen? Nee, zei ik, ik wil zien dat het dood is, laat het maar op zijn rug liggen, met zijn poten achterover en een open bek.”

Erik Andriesse was in zekere zin een dapper schilder. Hij ging zware onderwerpen niet uit de weg, hij flirtte ermee. Hij was een eenling, durfde koket te zijn, zwaarmoedig en virtuoos.

Werken van Erik Andriesse in bezit van het Dordrechts Museum:

Sluit het Verborgen Museum